Moarns ier-en-betiid waard ik wekker fan de tsjirpende ynsekten en sjongende fûgels. Ik op de klok (Jacoba har tillefoan) sjen en och heden it wie noch mar fiif oere. Wy soene betiid fan bêd om mei de rangers troch it park te rinnen, mar fiif oere wie wol hiel betiid. Dat ik ha my noch mar efkes deljûn lykas Jacoba dy't ûndertusken fansels ek wekker wurden wie fan myn geskaai. In dik oere letter skrokken wy wekker want no wie it al seis oere. Yn in heal oere moasten wy ús no ree meitsje om noch op tiid mei de rangers troch it park rinne te kinnen.

Eins start dit ferhaal in dei earder. Yn it foarige ferhaal hiene wy der al in bytsje op foarútrûn, want de ôfrûne nacht stûn yn it teken fan in grut nijjiersfeest. Wy, as azungu en gasten fan dizze lodge woene fansels net ûntbrekke en sa koe it dat wy om acht oere presiis op it strân sieten om fan it buffet mei te genietsjen. Wy wiene hjir net allinnich, want in taffeltsje fierderop siet in hiele klup Japanners en oan it tafeltsje links fan ús siet in Dútske frou dy't sa't letter bliik, wurket foar de Dútske ambassade. In "gesellige" klup koene wy wol sizze. Wat it feest kompleet makke wie de geweldige seleksje muzyk (mono, want de twadde boks stûn yn elts gefal bûten myn earberik) besteande út de Backstreet Boys, Celine Dion en al wat oars Afrikanen mar moai fine kinne. Ik tink dat wy net in soad nûmers folledich heard hawwe, want yn in soad gefallen sloech de CD al nei in heale minút in pear kear oer (miskien hie de CD-spiler wol in goede smaak).